سلام

نمیدونم دوستان قدیمی هنوز اینجا را میبنند یا نه؟ولی میدونم دوستان جدیدحتما سر میزنند!

بهترین آرزو هارا برای خوبان بهتر از جان دارم

بالاخره بعد از نزدیک به چهار سال ویزای مااومد!!!

یکی از دوستان قدیمی میگفت دیر و زود داره ولی سوخت و سوز نداره،راست میگفت

ما با امتیاز 145 وشغلهای دیمند 4 سال در انتظار بودیم

وقتی یک چیزی در این دنیا در وقت خودش به آدم نرسه دیگه مزه نداره!

ولی باز هم خوشحال هستیم و با امید به آینده حرکت میکنیم

چند هفته برای ارزیابی میریم و بر میگردیم و اگر همه چیز روبراه بود از این مملکت بزرگ که پر از آدمای کوچک!!! هست رخت بر میکنیم و این کشور را با اندوه فراوان برای یک زندگی آرام تر و با ثبات تر ترک میکنیم.

سلام بر همه دوستان قدیمی و جدید

بعد از ٢ سال دوباره امروز وقتی پیدا کردم دباره بنویسم

البته فکر نکنم بتونم زیاد بنویسم

اما سرنوشت ما :

بعد از ٤ سال از ارسال مدارک برای استرالیا هنوز ویزای ما نیومده!!!!

 البته خدا را شکر  در ایران توسعه نسبی خوبی پیدا کردیم ولی به چه قیمتی؟

قیمت از دست دادن جوانی!

سعی میکنم داستان زندگی را اونطور که در ٤ سال گذشته درک کرم بنویسم

شاد باشید

سلام بر همه دوستان

از لطف و محبت شما بزرگان سپاسگزارم

ببخشيد کم مينويسم

راستش خيلی مطلب دارم برای نوشتن و کلی هم عکسهای زيبا از نقاط مختلف ايران عزيز

به اميد خدا يه خورده اوضاع و احوالم مناسب تر بشه فعالتر خواهم شد

فعلا يه خورده افتادم دنبال فعاليتهای قديمی و دارم سبک سنگين ميکنم بيافتم تو دام احداث واحد توليدی يا نه؟!!!!!!!!!!

شايد اومدن ويزا خيلی طول بکشهُبنا بر اين عقل حکم ميکنه فعاليتهای جاری برای توسعه نسبی زندگی !!!!! بايد ادامه پيدا کنه

کوچيک تمام عزيزان هستم

بيست و شش آوريل سال 2003 بود که «آرون رالستون» بر کوهنوردی به تنهايي از شهر خارج ميشود ولي از شانس بد او کوه ريزش ميکند و دست او زير تخته سنگي گير ميکند. اگر به تصوير پايين نگاه کنيد، عکسي را مشاهده ميکنيد که خود آرون در آن لحظه از خودش عکس گرفته است! او با اين اميد که کسي به کمک او خواهد آمد شش روز را به انتظار کمک ميماند ولي روز ششم احساس ميکنيد که دستش به شدت عفونت کرده است و چاره ای جز قطع آن ندارداو با وارد کردن سنگيني خود بدستش، آن را از دو جا ميشکند و بعد چاقوی شکاری خود را از جيب در ميآورد و دست خود را بدون هيچگونه آرام بخشي ميبرد و بدين طريق جان خود را نجات ميدهد (برداشت از http://bitaraf.com/showlink.php?id=55101)

واقعا فکر ميکنيداگر چنين قدرت و اعتماد به نفسی در تمام انسانها وجود داشت چی در انتظار دنيا بود؟!!!

یاد مادر بزرگا و مادر مادربزگها و قدیما به خیر،الان دیگه چنین اتفاقایی کمتر میافته،رسم و یادگاریهای از بعضی اونا بجا مونده که خیلی با ارزش هستند،مثل این آش شوله قلم کار که هرسال تمام فامیل را دوره هم جمع میکنه و در روز28صفر پخته میشه،

یه دیگ آش با حجم نزدیک به 1.5 تن آش!!!!!!

هر سال 4 تا گوسفند و 40 یا 50 کیلو گوشت گوساله

 نزدیک 300 تا 400 کیلو سبزی

حدود ۵۰ تا ۶۰ کيلو برنج ايرانی درجه يک

حدود 1 کیلو فلفل اصل عربی

کلی چیزه دیگه که از 24 ساعت قبل شروع به پخته شدن میکنه

تمام فامیل ، قهر یا آشتی یه قسمتی از کار را بر عهده دارندومسائل خال زنک بازی نمیتونه درروند جمع شدن فامیل و پخت آش اثری داشته باشه،

خدا این مادر بزرگا و رسم رسومات و اعتقادات پاک و بی آلایش اونا را برای ما نگه داره به واقع اینا بخش عمدهای از اعتبار و فرهنگ و گذشته ما هستند.

شما فکر میکنید که ماها چنین رسم ویادگاریهایی را برای بچه هامون میتونیم به یادگار بگذاریم؟!!!

اصلا وقتی ما ها از وطن خودمون مهاجرت کنيم ميتونيم ارزش اين مسائل را برای بچه هامون تعريف کنيم؟!!

نتیجه ای که به آن رسیدم :

1-     اگر زبان انکلیسی خوبی نداری

2-     اگر حال و حوصله کاغذ بازی را نداری

3-     اگر آشنایی اولیه مسائل اداری نداری

4-     اگر خدای نکرده در وسط بررسی پرونده شما مشکلی پیش بیاد( احتمال خیلی کم داره ولی ممکنه پیش بیاد)

5-     اگر میخواهی یه نفر رابرای سوال پیچ کردن همیشه در کنار خودت داشته باشی(هرچه به آخر کار نزدیک میشی استرس بیشتری به آدم وارد میشه و آدم به یه نفر برای صحبت کردن و پرسیدن سوالات تکراری و شنیدن پاسخهای تکراری تر از نظر روحی نیاز داره!!!)

6-     مشکل مالی نداری

7-     وقت کمی دربرای پیگیری داری

میتونی یک وکیل بگیری ولی در انتخاب وکیل باید دقت کرد:

وکیل باید با تجربه باشه و عضو مارا باشه ویه قرار داد محکم با آدم امضا کنه که تا آخر با آدم میمونه وبعد پول را بگیره(که در ایران همچین کسی نیست فقط کارپردازان غیر رسمی اونا را میتونین پیدا کنین) و تازه قیمت این کار هم بالا میباشد.

نتیجه علمی و عقلی :اگر آدم بتونه، خودش اقدام کنه خیلی بهتره

ما حدود 15 ماه پیش پس از دریافت تائیدیه مدرک تحصیلیمون ، کلیه مدارک را جم و جور کردیم و برای دیمیا (اداره مهاجرت استرالیا)ارسال کردیم.امتیاز ما برای مهاجرت به استرالیا 145 است( که 25 تا بیشتر از حد اقل لازم ما امتیاز داریم و تازه شغل من و همسرم هم هردو امتیاز ویژه دارن و چندین مدرک اضافی دیگه هم داریم....)

ما هم مثل خیلی ها که مردد هستند که خودشان اقدام کنند یا وکیل بگیرند،با خیلی ها صحبت کردیم به جرات میگم کسی در ایران نبود که در مورد مهاجرت به استرالیا اطلاعات داشته باشه و من با اون صحبت نکرده باشم،درتهران که تمام افراد مدعی این کار را از نزدیک دیدم ولی سراغ مشهد،شیراز،اصفهان حتی مرند و چند شهر دیگه هم رفتم.

ولی پس ازچند ماه تحقیق به این نتیجه رسیدم خودمان به راحتی میتونیم اقدام کنیم و همین کار را هم کردیم و کلی تجربه هم بدست آوردیم و الان هم راضی هستیم.

متاسفانه یه بد شانسی اوردیم :

ظاهرا یک کیس آفیسر تنبل به طور ما خوده ودر بد شانسی دوم رفتیم به  region 1  که قسمت بسیار شلوغی در دیمیا هستش،CA ما نزدیک 4 ماه رفت به مرخصی در دو مقطع 2 ماهه (این مدت را ما میدانیم و شاید بیشتر هم رفته باشه) و در این مدت هیچ کاری روی پرونده ما صورت نگرفت و از همه بد تر بد قول بودن ایشان است،7 ماه پیش به ما گفت به زودی جواب نهایی را به شما میدم و الان هم که از مرخصی برگشته باز یک ایمیل به ما زده و باز گفته به زودی جواب نهایی را میده (معلوم شد استرالیا هم کارمندای مثل کارمندای ایرانی داره،البته این راهم یکی از دوستام که الان 2 سال در استرالیا است و اطلاعات زیادی هم داره تائید میکنه و میگه شیر تو شیرترین اداره استرالیا، اداره مهاجرتشونه و در این مسیر واقعا شانس یکی از فاکتورهای مهمه که ما نداشتیم)

خلاصه ما الان هرروز منتظر جواب این حضرت خانوم هسیم و دوران پر استرسی را داریم تجربه میکنیم.

جای همگی خالی سفری داشتیم به دزفول و شوش و دانیال و شوشتر و خرم آباد وچند شهر دیگه

من قبلا به این شهره رفته بودم ولی این دفعه تازه با خیلی چیزا آشنا شدم  با چشم خریدارانه اونجا ها را دیدم و اشکم درومد.

من فکر میکردم تخت جمشید شیراز و یا کتیبه کرمانشاه یا طوس مشهد یا کرمان  یا یزد یا تبریز یا اردبیل یاجاهای

دیگه از این سرزمین هستند که قدمت تاریخی زیاد دارن ولی تازه فهمیدم که ای بابا،اصل تمدن ایرانی  در جاهی دیگه ای است.

مثلا چغازنبیل که یکی از معابد مربوط به 5000 سال پیش ایران است که محل استقرار موبد موبدان اون زمان بوده، واقعا دیدنی است

من به هر کجای آن مناطق رفتم واقعا به خودم می بالیدم که چه فرهنگ با عظمتی داریم و بلا فاصله اشکم در میومد که چه بلایی سر این فرهنگ غنی و بزرگ در اوردن.

به لطف یکی از دوستان که از مسئولین اونجاها بود خیلی دقیق همراه یک کارشناس از همه جاها بازدید کردیم.

خیلی جالب است که تا چشم کار میکنه دشتهای است که به علت نبود امکانات هیچ گونه عملیات باستانشناسی روی اونا انجام نشده

همین چغازنبیل محل چریدن گوسفندان شده!!!!

جای پای فردی که مربوط به چند هزار سال پیش  و روی یک خشت مربوط به 4 یا 5 هزار سال پیش است به راحتی زیر پای بازدید کنندگان داره از بین میره

هر چند وقت  یک دزدی آثار باستانی میشه!!!

حفاری های غیر مجازی که یه جورایی مجاز شدن! تا دلتون بخواد

اصل تمام کتیبه ها و مجسمه ها و...... در موزهای لوبر فرانسه و یا انگلیسه

قبل از کشف نفت در این سرزمین رویایی آثار باستانی ما را کشف کردن و بردن و هنوز دارن میبرن،

جالب اینجاست که در هیچ دوره و حکومتی در ایران کوچکترین تعصب و حفاظت جدی از این آثار نکردن،تازه خوشحال هم میشن که این آثار از بین بره؟!!!!!!!!!

نمیدونم،باز دازه اشکم در میاد،ای کاش ایرانی نبودم تا نابوی وطن و سرزمین و فرهنگ غنی گذشتگانم را ببینم!!!!!!!!

ولی باز افتخار میکنم که ایرانی هستم و روزی هزان بار عاملان آن را نفرین میکنم.

یکی از آرزوهای بزرگ من اینه که ببینم اون دنیا در روزه قیامت که همه باید حساب پس بدن چه اتفاقی میخواهد بی افته و اوضا و احوال خیلی ها رو که همه میشناسن چطوریه؟

شما فکر میکنید چطوریه؟